Выкарыстанне сілавых кабеляў налічвае больш за стагоддзе. У 1879 г. амерыканскі вынаходнік Т. А. Эдысан абгарнуў джут вакол меднага стрыжня, укруціў яго ў жалезную трубу, а затым запоўніў яе асфальтавай сумессю, каб стварыць кабель. Ён усталяваў гэты кабель у Нью-Ёрку, стаў піянерам падземнай перадачы электраэнергіі. У наступным годзе брытанскі вынаходнік Календэр вынайшаў асфальтавы-прасякнуты паперай-сілавы кабель з ізаляцыяй. У 1889 годзе брытанскі вынаходнік С. З. Феранці праклаў кабель 10 кВ з прасякнутай алеем-папяровай-ізаляцыяй паміж Лонданам і Дэптфардам. У 1908 годзе Вялікабрытанія завяршыла будаўніцтва кабельнай сеткі 20 кВ. Сілавыя кабелі сталі выкарыстоўвацца ўсё шырэй. У 1911 годзе Германія праклала кабелі высокага-напружання 60 кВ, што паклала пачатак распрацоўцы кабеляў высокага{23}}напружання. У 1913 г. нямецкі вынаходнік М. Хохштэд распрацаваў фазавыя-экранаваныя кабелі, якія палепшылі размеркаванне электрычнага поля ў кабелі і ліквідавалі датычнае напружанне на паверхні ізаляцыі, што стала важнай вяхой у развіцці сілавых кабеляў. У 1952 годзе Швецыя праклала на сваёй паўночнай электрастанцыі звыш-кабелі звышвысокай напругі 380 кВ, што стала першым прымяненнем звыш{32}}кабеляў звышвысокай напругі. Да 1980-х гадоў былі выраблены сілавыя кабелі звыш-высокага напружання 1100 кВ і 1200 кВ.
